|
این افراد به شیره انگور لب نزنند | حقایقی دربارهی شیره انگور که نمیدانستید
شیره انگور با وجود فواید بسیار، ضررهایی هم دارد. به این موضوع در ادامه بیشتر پرداختهایم.
بیشتری نیاز دارند بنابراین مصرف شیره انگوربه دلیل مواد معدنی و ویتامینهای فراوان برای رشد کودکان مؤثر است. مصرف شیره انگور به دلیل کالری بالا به کودکان ضعیف، لاغر و یا افرادی که در اثر بیماری طولانی یا عمل جراحی ضعیف شده اند، توصیه میشود. خواص شیره انگور برای خانم ها شیره انگور حاوی آهن، کلسیم و منیزیوم است و میتواند از درد دوران قاعدگی که به دلیل کمبود آهن ایجاد میشود، پیشگیری کند و گرفتگیهای دوره قاعدگی درمان نموده و از ماهیچههای رحم نیز محافظت کند. همچنین مصرف شیره انگور از بدن در دوران بعد از یائسگی در برابر بروز بیماریهای استخوانی محافظت میکند. خواص شیره انگور برای خانمهای باردار و شیرده زنان کم بنیه به خصوص در زمان بارداری بهتر است از شیره انگور استفاده نمایند زیرا شیره انگور دارای مواد مغذی فراوان بوده و باعث تقویت قوای جسمانی و رشد بهتر جنین میشود. مصرف شیره انگور در بارداری به دلیل داشتن فسفر، کلسیم، منیزیم و ویتامین K برای افزایش تراکم استخوانها و جبران کمبود کلسیم توصیه میشود. خانمهای باردار دچار دیابت نباید در مصرف شیره انگور زیاده روی کنند. مادرانی که شیر رقیقی دارند میتوانند با مصرف شیره مرغوب انگور، شیر غلیظی داشته باشند. خواص شیره انگور برای آقایان شیره انگور به دلیل ویتامینها و مواد مغذی فراوان انرژی زا بوده و سبب افزایش تمایل جنسی در آقایان میشود. مصرف شیره انگور به تولید سالم هورمونهای جنسی کمک میکند. مصرف شیره انگور به دلیل طبع گرم تحریککننده میل جنسی در افرادی است که طبع سرد دارند.
نکات مهم مصرف شیره انگور مقدار مصرف معمول شیره انگور برای بزرگسالان یک تا سه قاشق غذاخوری و برای کودکان یک تا سه قاشق مرباخوری در روز است. استفاده از شیره انگور در فصل زمستان که بدن دچار ضعف میشود و درمان و تسکین بیماریهای فصول سرد توصیه میشود. مضرات شیره انگور طبع شیره انگور گرم وتر است و مصرف زیاد آن برای افراد گرم مزاج ممکن است باعث غلیظ شدن صفرا، ایجاد سردرد، بالا رفتن حرارت بدن و جوش شود. شیره انگور به دلیل قند زیاد برای افراد دیابتی مضر است. کالری بالا شیره انگور باعث چاقی و اضافه وزن در افراد کم تحرک میشود.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم فروردین ۱۴۰۲ساعت توسط khavari
|
شاید جایی ب کارمون بیاد 👇👇👇
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم فروردین ۱۴۰۲ساعت توسط khavari
|
یادداشت؛ آقای غرب باخته ما هم گاو سوئیسی نمیخواهیم!
شناسه خبر : 86421 | تاریخ انتشار : 27 اسفند 1401 تحلیلگر مسائل سیاسی نوشت: ما با چشماندازهای زیبای چهارفصل خود خوشیم و ایران عزیز را وطن خود میدانیم؛ واجد همهچیزیم و از بیگانه تمنایی نداریم. به گزارش سفیرافلاک، بعضی از غرب باختههای بیهویت در فضای مجازی آرزوهای دستنیافتنی را مطرح و روح امثال تقیزادههای فرنگی مآب را شاد و مسرور کردند. یکی از آنها آورده بود که «کاش گاوی بودم در مزارع سوئیس تا اینکه انسانی در ایران». دیگری نوشته است: «هر روز با خودم میگم کاش یه گاو بودم تو مزارع اروپا »دیگری افاضه کرده بود که : «من واقعاً کارم از این حرفا که کاش از اول در آمریکا یا اروپا به دنیا میاومدم گذشته، کاش گاوی بودم تو سوئیس!!!» خوانندگان عزیز ! من به آرزوهای الاغی و قاطری این جماعت برخورد نکردم اگر برخورد کردید یادآور شوید تا لحاظ شود و برتری گاو، الاغ و قاطر بر این جماعت فلکزده به گوش سوئیسیها برسد تا شاید گوشه چشمی به این آدمهای مفلوک نشان دهد و آنها را به مزارع خود راه دهند. واقعاً عجیب است انسان چقدر باید سقوط کند و چه آرزوهایی را در سر به پروراند؟ یواشیواش داریم بعضی از مزاحهای باورنکردنی را باور میکنیم که یک دهاتی عاشق یک دختر شهری شده بود آن موقع چیزی از این گوشیهای لمسی و پیامک بازیها نبوده، نامهپرانی باب شده بود. دهاتی در نامه نوشته بود عزیزم: ایکاش موشی در انبار شما میبودم و تو گاهگاه به انبار سرک میکشیدی! دختر در جواب نامه نوشته بود در آن صورت به شما مرگ موش میدادم یا بهوسیله تله شمارا در دام میانداختم و جنازه نحست را به زبالهدانی پرت میکردم. جوان دهاتی باافتخار صدها بارنامه را برای این و آن میخواند که معشوقهام جواب نامهام را داده است ! خودباختگی درد بیدرمان و مزمنی است که گریبان این جماعت خودباخته را گرفته است.این بدمستیهای تهوّع آور داد مرحوم جلال آل احمد را هم بالا آورد و کتاب غرب باختگی را نثار این جماعت کرد. اینها نه آدمبشو هستند و نه به آرزوهای گاوی خود میرسند. اینها نه گاوند که بهوسیله دلّالها روانه سوئیس کنیم تا بهاندازه یکلحظه هم شده مزارع آنجا را ببینند و نه اروپاییها دیگر مهاجرین را میپذیرند. مگر اینکه ناوگانی که اینها را حمل میکند پر از چوب و هیزم کنیم برای سوخت که این روزها اروپاییها سخت به آن محتاجاند. !!! این رسم روزگار است که کالاهای بنجل را با کالاهای مرغوب آب میکنند و در این صورت مشکلی هم به وجود نمیآید چون فقه آنها غش در معامله را حرام نمیداند. واقعاً چه اشکالی دارد که یک مقداری با این سوئیسیها جدیتر صحبت کنیم.راستی سوئیس شما چه فرقی با کشور عزیز ما دارد؟! آسمان هر دو نیلگون و ستارههای هر دو پرفروغ است، شهر و دهات ما با نور برق در ۲۴ ساعته منور است.گیرم در آنجا هم همینطور باشد که بعید میدانیم اینطور باشد. گازرسانی سرتاسر دهاتهای ما را فراگرفته است و دیگر احتیاجی به هیزم و چوب نداریم. ولی تبرهای عهد بوق را در دست اروپاییهای ناز نازو دیدیم که چگونه برای گذران زمستان سرد و طاقتفرسا به تکاپو افتاده و زندگی اسکی موها را ناچاراً تمرین میکردند. آقایان سوئیسی! یادتان رفته است که ترامپ در رقابت انتخاباتی گفتند: آمریکا هفت تلریارد دلار خرج جنگ عراق کرد و اگر آن را خرج آسفالت خیابانها میکرد اینگونه آبروریزی نبود؟ ظاهراً خبری از خیابانهای آنچنانی هم نیست؛ و یا در جریان نیستید که اروپاییها به ایران سفرهای دومنظوره دارند ! در حین سفرهای توریستی خود را بهوسیله دکترهای حاذق و فوق تخصص ایرانی مداوا میکنند؟ به نظر میرسد به علت عدم آگاهی شما تیر را توی تاریکی شلیک میکنید و در جریان نیستید که کدخدای اروپاییها گفتند: ما گاو هلندی پرشیر میخواهیم نه سوئیسی! ظاهراً شما در هیچ کجای عالم نمیتوانید سود و بهرهای برسانید مگر اینکه تشریف ببرید پاریس جهت حمل زباله که بوی گند آن مشام اربابانتان را آزار میدهد! البته این آرزوهای سوئیسی چیزی بر دانش ما افزود و آن این است که مرض روانی مالی خولیا تفسیر شد که بیمار خود را گاو ، الاغ، قاطر و…تلقی میکند و صدای آنها را درمیآورد. جلالخالق که پیشرفت زمان همهچیز را تفسیر میکند. آقایان !رک و پوستکنده به شما میگوییم ما مرغ همسایه را غاز نمیدانیم! ما با چشماندازهای زیبای چهارفصل خود خوشیم و ایران عزیز را وطن خود میدانیم؛ واجد همهچیزیم و از بیگانه تمنایی نداریم. و شما هم از این خوابهای پنبهدانهای بیرون بیایید و خود را دریابید! اگر خود را ایرانی بدانید ارزش شما از گاو سوئیسی بالاتر است ولی تو قدر خود نمیدانی چه حاصل:« اگر بگویند انسانها را با آرزوهایشان میشناسند متأسفانه نمره شما زیر صفر است.» چرا؟ چون خوب آوردهاند که «هر چیزی که در جستجوی آنی…آنی» «تو را ز کنگره عرش میزنند صفیر/ ندانمت که در این درگه چه افتادست» انتهایپیام/
@shirez3
+ نوشته شده در شنبه دوازدهم فروردین ۱۴۰۲ساعت توسط khavari
|
نگاهی به بند «م» وصیتنامه امام خمینی □ سعید حجاریان مقدمه یکی از دستاویزهای گروههای قانون شکن برای توجیه اعمال خود پس از ارتحال امام(ره)، استناد به ذیل بند «م» وصیتنامه آن حضرت است. ایشان در این فقره از توصیه های خود می فرمایند: از آنچه در نظر شرع حرام و آنچه برخلاف مسیر ملت و کشور اسلامی و مخالف با حیثیت جمهوری اسلامی است به طور قاطع اگر جلوگیری نشود، همه مسئول می باشند. و مردم و جوانان حزب اللهی اگر برخورد به یکی از امور مذکور نمودند به دستگاههای مربوطه رجوع کنند و اگر آنان کوتاهی نمودند، خودشان مکلف به جلوگیری هستند...1 تبیین و تحلیل این بخش وصیتنامه حضرت امام - که همواره بر قانون گرایی تأکید می کردند و اصلاح امور را از مجاری رسمی و قانونی ممکن می دانستند - حتی برای علاقه مندان ایشان هم تا حدودی مشکل است و چه بسا شائبه تهافت در آرای ایشان هم به ذهن خطور کند. مقاله حاضر تلاش می کند پاسخی به این معضل داده و شقوق محتملی را که می توان وصیتنامه امام را بر آن حمل کرد استقراء نماید. پیش از آن شمه ای درباره آرای پاره ای متفکرین در خصوص نحوه مواجهه با خطاهای حکومت و اینکه آیا می توان از مرحله اعراض و اعتراض عبور کرده و دست تعرّض به رفتار حکومت برای اصلاح آن گشود، عرضه می شود.
رأی امام خمینی در آرا و فتاوی حضرت امام(ره) نوعی تمایز میان نحوه برخورد با منکرات در زمان طاغوت و نظام جمهوری اسلامی به چشم می خورد. ایشان در کتاب تحریرالوسیله که مجموعه ای از آرای فقهی ایشان است مراتب امر به معروف و نهی از منکر را به سه دسته انزجار قلبی(اعراض) و امر و نهی لسانی(اعتراض) و انکار بالید (تعرّض) تقسیم کرده اند و در خصوص برخورد فیزیکی با منکرات می فرمایند: «مسأله 10، اگر مطلوب جز با زدن و آسیب رساندن حاصل نشود ظاهر آن است که با مراعات الایسر فالایسر و الاسهل فالاسهل، جایز باشد. و سزاوار است که از فقیه جامع الشرایط اذن گرفته شود.» «مسأله 11، اگر انکار موجب شود که به مجروح شدن یا قتل کشانده شود، بنا بر اقوی بدون اذن امام (علیه السلام) جایز نیست، و در این زمان فقیه جامع الشرایط - با وجود شرایط - جای امام (علیه السلام) است.» «مسأله 14، سزاوار است آمر به معروف و ناهی از منکر، در امر و نهی و مراتب انکارش مانند پزشک معالج مهربان و پدر با شفقت که مراعات مصلحت مرتکب را می نماید، باشد. و انکارش، لطف و رحمت برای او خصوصاً، و برای امت عموماً باشد. و قصدش را فقط برای خدای متعال و رضایت او قرار دهد و این کارش را از آلودگی های هواهای نفسانی و اظهار بزرگی خالص نماید، و نفس خودش را منزه نداند و برای آن بزرگی یا برتری بر مرتکب نبیند. که چه بسا برای شخص مرتکب گناه - ولو گناه کبیره باشد- صفات خوب نفسانی باشد که مورد رضایت خدا می باشد و خداوند متعال او را به خاطر این صفات دوست دارد - اگر چه گناه او مورد بغض خداوند باشد- و چه بسا آمر و ناهی عکس او باشد اگر چه بر خودش پوشیده است.» چنانکه از اسلوب فقاهتی امام بر می آید ایشان چندان تفکیکی میان منکرات صادر شده از سوی اشخاص حقیقی و مسئولین حکومتی نمی کنند. و برای اصلاح رفتارهای معصیت آلود حکومت جور همه مراتب سه گانه امر به معروف و نهی از منکر را جواز می دهند. منتهی مرتبه اشد «انکار بالید» را از وظایف فقهای جامع الشرایط می دانند، کانه این نوع از امر به معروف و نهی از منکر به دلیل آثار و عوارض فردی و اجتماعی و حقوقی و سیاسی جزو مقولاتی است که قیام به آن تنها وظیفه فقهای جامع شرایط فتوا و قضاوت است. رأی ایشان در خصوص این دسته از امور سیاسی به شرح زیر است: «مسأله 1، هیچ کس حق ندارد متکفل امور سیاسی مانند اجرای حدود و امور قضایی و مالی باشد مگر امام مسلمین (علیه السلام) و کسی که امام او را برای این جهت منصوب کرده باشد.» «مسأله 2، در زمان غیبت ولی امر و سلطان عصر(عج) قائم مقام آن حضرت در اجرای سیاست و تمام آنچه برای امام(ع) می باشد - مگر جهاد ابتدایی- نواب عام حضرتش می باشند و آنها فقهایی هستند که جامع الشرایط فتوا و قضاوت باشند.»2 چنانکه ملاحظه می شود حضرت امام حتی در زمان طاغوت نیز برخورد فیزیکی با منکرات صادره از دولت را تنها در صلاحیت فقیه جامع الشرایط می دانستند و طبعاً با تأسیس نظام جمهوری اسلامی که در رأس آن فقیه عادل آگاه به زمان قرار دارد، اصلاح خطاها را جز از طریق مجاری رسمی و قانونی جایز نمی شمردند. ایشان مکرراً حفظ نظام را اوجب واجبات شمرده و هر حرکتی را که موجب وهن نظام اسلامی شود معصیت تلقی می کردند و حتی عدول از قوانین جزئی (مانند نادیده انگاشتن قواعد رانندگی) را هم علاوه بر مجازات دنیوی، مشمول کیفرهای اخروی که بر معاصی مترتب است، می شمردند. شاید در میان آرای حضرت امام تنها جایی که نوعی تفاوت با اسلوب فقهی ایشان به چشم می خورد همان ذیل بند «م» وصیتنامه است که در ادامه مقاله سعی خواهیم کرد تبیین و تحلیلی برای آن ارائه کنیم.
رأی شهید صدر شهید آیت الله سید محمدباقر صدر با نوعی دسته بندی ابتکاری شیوه برخورد با رفتارهای ناپسند حکومت ها را به شرح زیر طبقه بندی می کند. دولت ها بر سه نوع اند: اول، دولت مبتنی بر قواعد فکری متضاد با اسلام، مانند دولت کمونیستی و دولت دموکراسی سرمایه داری. دوم، دولتی که قاعده فکری معینی ندارد. مانند دولت هایی که بر اساس اراده شخصی حاکم یا تحت سیطره ملل دیگر و مصالح آنها اداره می شوند. چنین دولتی کافر است، حتی اگر حاکم یا مردم تحت سلطه آن نیز مسلمان باشند. سوم، دولت اسلامی، دولتی که مبتنی بر اسلام باشد و قوانین خود را از اسلام اخذ کند به این معنا که اسلام منبع قانون گذاری آن باشد و بر اساس مفاهیم اسلامی دیدگاههای خود را از هستی، حیات و جامعه تنظیم کرده باشد. دولت اسلامی سه گونه است: اول، دولتی که سیر قانون گذاری و اجرایی آن، بدون هیچ قصور یا تقصیری، کاملاً بر اساس اسلام باشد. اینگونه از دولت زمانی محقق می شود که حاکمیت، معصوم از خطا و هوی باشد، مانند زمان حاکمیت پیامبر(ص) و امیر المؤمنین(ع). وظیفه مسلمانان در قبال چنین دولتی اطاعت و عدم جواز تخلف از دستورات آن می باشد. دوم، دولتی که بعضی از موارد قانونگذاری و اجرایی آن به واسطه عدم اطلاع حاکمیت یا طبیعت آن موقف خاص، با اسلام معارض است. بر مسلمانان لازم است حاکمیت را از آن موارد مطلع سازند، در عین اینکه اطاعت از دولت در تمامی موارد واجب می باشد. اگر حاکمیت از روی حسن نیت بر خطای خود اصرار دارد، اگر مورد از مواردی است که وحدت کلمه در آن لازم است (از قبیل جهاد و مالیات و...) بر مسلمانان واجب است حتی در این موارد نیز از دولت تبعیت نمایند، اما در مواردی که وحدت کلمه در آنها لازم نیست، می توان به اجتهاد مخالف با اجتهاد دولت عمل کرد. سوم، دولتی که در مواردی از قانونگذاری یا اجرا عمداً به واسطه هوس یا آرای ارتجالی، با قواعد اساسی اسلامی مخالفت می کند. از آنجا که چنین حاکمیتی از عدالت ساقط شده است، بر مسلمانان عزل وی بدون جنگ داخلی واجب است. در صورت عدم امکان عزل وی، نهی وی از معصیت لازم است. در صورت استمرار حاکمیت این دولت منحرف، اطاعت از وی تنها در اموری که مصلحت عالی اسلام متوقف بر آن است واجب می باشد (مانند دفاع از مرزهای مسلمانان در مقابل هجوم کفار). در هر سه مورد، دولت اسلامی است و تعارض بعضی موارد قانونی و اجرایی با اسلام، آنها را از اسلامی بودن خارج نمی کند.3 ظاهراً شرایطی که ما اکنون در آن قرار داریم قسم دوم از اشکال دولت اسلامی است و رویگردانی و تعرّض به پاره ای از رفتارهای حکومت از نظر مرحوم صدر جایز نیست مگر در مواردی که وحدت کلمه در آنها لازم نیست و می توان به اجتهاد مجتهد دیگری عمل کرد.
رأی بعضی علمای عامه مذاهب اهل سنت، همانگونه که بعضاً غلبه و استیلا را برای مشروعیت اقامه حکومت جایز می شمارند ایراد کلمه حق نزد سلطان جائر را سرزنش کرده و در این زمینه فتاوای به شدت محافظه کارانه ای صادر می کنند. و اطاعت از اولوالامر (که آن را مرادف حکام و علما می دانند) را واجب می شمارند و البته کما بیش اعراض و رویگردانی از اوامر حاکم را - اگر امر به معصیت باشد- می پذیرند. حجت آنان این حدیث نبوی است که «علیک بالسمع و الطاعة فی عسرک و فی یسرک و منشطک و مکرهک و اثر علیک.» برای آنکه شمه ای از آرا فقهای اهل سنت و جماعت را بدانیم، گزیده هایی از این آرا را که عمدتاً متعلق به متأخرین آنان است نقل می کنیم: خروج بر حکومت به سبب خطاهای غیر اساسی که با نص قطعی تصادمی ندارد جایز نیست زیرا حفظ وحدت امت و جلوگیری از تفرقه و چند پارگی موجودیت آن، اولویت دارد. پیامبر گرامی(ص) فرموده اند: سرپیچی از اوامر حکومت موجب پیدایش فتنه ها و حوادث ناخواسته ای می شود. پس اگر کسی اراده تفرق امر امت را داشته باشد - هرکه باشد- او را با شمشیر تأدیب کنید... اما آیا می توان خطاهای بنیادین حکومت را که با اصول اسلام تصادم پیدا می کند با قیام مسلحانه مردمی علاج کرد؟ نگاهی به بعضی احادیث نبوی مانند: «شرار ائمتکم الذین تبغضونهم یبغضونکم و تلعنونهم و یلعنونکم. قلنا: یا رسول الله، افلا ننابذهم عند ذلک؟ قال: لا، ما اقاموا فیکم الصلاه، لا، ما اقاموا فیکم الصلوة، لا» و نیز: «اذا بویع لخلیفتین فاقتلوا الاخر منها» و «السمع و الطاعه علی المرء المسلم فیما احب و اکره، ما لم یؤمر بمعصیته، فاذا امر بمعصیته فلا سمع و لا طاعه» و «کن عبدالله المقتول و لا تکن عبدالله القاتل» چند اصل و مبدأ را در اختیار ما می نهد: اولاً، برای امیری که نماینده حکومت شرعی است، حق اطاعت از ناحیه همه شهروندان ثابت است. صرف نظر از اینکه شخصی یا گروهی او را نخواهند و احیاناً راضی به سیاست های او در اداره شئون دولت نباشند. ثانیاً، اگر حکومت اقدام به صدور قوانین یا اوامری کرد که متضمن معصیت صریحی به معنای شرعی کلمه بود، پذیرش و اطاعت شهروندان نسبت به این قوانین و اوامر جایز نیست. ثالثاً، اگر حکومت در موضع معارضه صریح و تعمدی با نصوص قرآن قرار گرفت و به کفر آشکار گرایید این امر مستوجب اسقاط و باز پس گرفتن قدرت از دست وی می شود. رابعاً، اگر حکومت بالصراحه کفر نورزید، کسی و یا گروهی حق مبارزه مسلحانه علیه آن را ندارد.4
رأی اصحاب قرارداد فلاسفه و اندیشه مندان سیاسی درباره شرایطی که می توان در مقابل حکومت ایستاد نظریات متفاوتی ابراز کرده اند. اصحاب قرارداد اجتماعی عموماً معتقدند میان جامعه و دولت نوعی قرارداد منعقد می شود که به موجب آن شهروندان به ازای خدماتی که دریافت می دارند (مانند امنیت) اطاعت از حکومت را وظیفه شهروندی خود تلقی می کنند. این قرارداد تا هنگامی معتبر است که حکومت به «جهت قرارداد» وفادار باشد، اما اگر مثلاً حکومتی که برای دفاع از شهروندان و ممانعت از هرج و مرج تأسیس شده است از انجام این وظیفه ناتوان شده باشد و یا خود به انهدام حرث و نسل بپردازد، طبعاً «جهت قرارداد» را زیر پا گذاشته و مردم نیز در قبال آن تعهدی ندارند و می توانند بر علیه حکومت قیام کنند. توماس هابز که از پایه گذاران اندیشه دولت مدرن است با آنکه حاکم را (که آن را لویاتان می نامد) مطلق العنان می داند و اطاعت بی چون و چرا از وی را واجب می شمارد، معتقد است: اگر لویاتان آن قدر ناتوان شود که نتواند حفاظت از اتباعش را که تنها هدف اوست تأمین کند، تعهدات اتباع در برابر او لغو می شود. این یگانه استثنای انتقال قطعی و بازگشت ناپذیر حقوق طبیعی همگانی به حاکم است. وقتی دولت ناتوان است هیچ عاملی نمی تواند اتباع را وادارد که از حق طبیعی و مطلق حراست از خود چشم بپوشند و یا به جست وجوی یک حامی دیگر نروند! پس اگر حاکم در جنگ داخلی یا خارجی مغلوب شود، این اتباع حق دارند به پیروزمندی که از اتباع حمایت می کند، بپیوندند و از این پس تنها او حامی این اتباع است.5 جان لاک یکی دیگر از اصحاب قرارداد، اختیارات دولت را محدودتر از هابز می داند و تعهدات دولت در قبال جامعه را بیش از حفظ جان آنان دانسته و صیانت از سایر حقوق مدنی (و در رأس همه حق مالکیت) را نیز از جمله وظایف دولت می شمارد. وی معتقد است: مردم تنها به منظور تأمین خیر عموم به قوه قانونگذاری و قوه مجریه اعتماد می کنند. قدرت امانتی است که به سود مردم به حکومت سپرده می شود. چنانکه حکام - اعم از مجلس یا پادشاه- که به منظور تأمین خیر عموم این قدرت را در اختیار دارند، به گونه ای در جهت خلاف آن عمل کنند، مردم اعتماد خود را از آنان سلب خواهند کرد و امانت خود را باز پس خواهند گرفت و حاکمیت آغازین را دوباره در اختیار خود خواهند گرفت تا آن را به کسی بسپارند که گمان می برند بهتر می تواند خیر عموم را تأمین کند. به این شکل اعمال قدرت از سوی مردم در برابر قوه قانونگذاری و قوه اجرایی که «بی اقتدار» شده اند، توجیه می شود.6 وی برقراری هر نوع آرامش و صلح اجتماعی را با هر هزینه ای بر نمی تابد و دولتی را که تنها خود را به حفظ ثغور و ممانعت از هرج و مرج داخلی متعهد می داند، اما به غصب اموال مردم می پردازد نامشروع قلمداد می کند. وی می نویسد: دریغا اگر خردمندان و پرهیزگاران برای حفظ صلح با کسانی موافقت کنند که به آنها خشونت می کنند و همه چیز را به آنها بسپارند. وای که چه صلح و آرامشی بر جهان حکمفرما خواهد شد! صلحی که بنیان آن تنها بر زور و غارت است و غایت آن حفظ امتیازات راهزنان و آنهایی است که از جور و ستم دلشاد می شوند. این چگونه صلحی است؟ صلحی که بین بزرگان و بیچارگان، بین زورمندان و ضعفا برقرار شود، به صلحی دورغین می ماند که ظاهراً بین گرگ ها و بره ها برقرار می شود، اگر بره ها بگذارند گرگ ها آنها را با خیال راحت پاره پاره کنند و ببلعند!7 ژان ژاک روسو نیز به عنوان یکی از بنیانگذاران نظریه قرارداد اجتماعی، شرایطی را که حکومت دچار فساد اساسی شده مورد مداقه قرار داده است و از آنجا که مردم را، به هیأت اجتماعی، حکمران واقعی می داند، سلب قدرت از حکومت را حق مشروع چنین حکمرانی قلمداد می کند. حکمران اراده می کند. خواسته او که مظهر اراده عمومی است عمل عمومی را تعیین می کند. حکومت اقدام می کند یعنی به یاری اعمال فردی، کار عموم را اجرا می کند. پس حکومت قدرتی است در خدمت نیروی اراده و جز این نمی تواند باشد. حکومت باید به گونه ای پی ریزی شود که همیشه قانون را اجرا کند و هرگز چیزی جز قانون را اجرا نکند. دارندگان قدرت اجرایی، به هیچ رو سرور مردم به شمار نمی روند بلکه مأمور آنها هستند، پس مردم می توانند هرگاه بخواهند آنها را منصوب یا معزول کنند. کارگزاران فقط مأمورند و در مقام مأموران ساده حکمران [یعنی مردم] و به نام او قدرتی را که به امانت به آنها سپرده اند اعمال می کنند. پس حکمران می تواند هرگاه مصلحت بداند این قدرت را محدود سازد، تغییر دهد یا بازستاند.8 حال که با آرا و اقوال صاحب نظران گوناگون آشنایی اجمالی پیدا کردیم به سؤال اصلی باز می گردیم و میزان قوت این استدلال را می سنجیم که با تمسک به وصیت نامه امام(ره) جوانان و مردم حق دارند مستقیماً وارد عمل شده و از ارتکاب منکرات رأساً جلوگیری کنند، چه این منکرات از سوی اشخاص حقیقی سرزده باشد و چه اشخاص حقوقی (مثل روزنامه ها و احزاب سیاسی تا برسد به دولت) و مثلاً از نمایش فیلمی که توسط نهادهای عمومی تهیه شده و جواز رسمی نمایش از دولت دارد ممانعت به عمل آورند یا فلان شخصیت خارجی را که مهمان جمهوری اسلامی است تهدید به قتل کنند و قس علی هذا. ذیلاً به عرضه پاره ای ادله نقضی به مسأله مذکور می پردازیم و سپس تلاش می کنیم به بنیاد های عمیق تر وصیتنامه امام نقبی بزنیم. 1- آرای حضرت امام(ره) به یک تعبیر دارای اصول و فروع و یا بهتر بگویم دارای محکم و متشابه است و تنها کسانی که به دنبال فتنه هستند به متشابهات این آرا تمسک می جویند. باید متشابهات را به محکمات ارجاع داد لذا اصل برای ما آن دسته از آرای محکم امام است که قانونگرایی را ترویج کرده و اعمال غیرقانونی در مقابل تصمیمات حکومت اسلامی را معصیت پروردگار می شمرند. حجم اقوال و مکتوبات امام در خصوص مذمت هرج و مرج و انجام هر فعلی که وهن جمهوری اسلامی تلقی شود به قدری است که ما را مستغنی از دلیل می کند. 2- مطابق فتاوای صریح امام در امر به معروف و نهی از منکر شروطی داریم که بدون رعایت آن، چه بسا این فریضه به عکس خود بدل شده و باعث نقض غرض شارع مقدس گردد. احتمال تأثیر، مترتب نبودن مفسده ای عظیم تر، علم و یقین بر اینکه فعلی مصداق منکر است، باعث تجری مرتکب نشدن و... شروطی است که آمر به معروف و ناهی از منکر باید به آن توجه داشته باشد. 3- آیا مخاطب امام در وصیتنامه که می فرمایند: «مردم و جوانان حزب اللهی...» همین گروه معدودی هستند که حملات فیزیکی را در برخی شهرهای کشور سازمان می دهند؟ و یا خیل عظیمی از مؤمنانند که از این افعال منزجرند؟ آیا ما نظر سنجی کرده و یا رفراندومی بر پا کرده ایم که معلوم شود نظر واقعی مردم و جوانان حزب اللهی چیست؟ 4- اگر گروهی دیگر از مردم و جوانان حزب اللهی، اینگونه حملات فیزیکی را از مصادیق بارز منکر دانستند و با همان منطق، خود را موظف به ممانعت از منکر و معصیت دانستند چه باید کرد؟ آیا لازمه این امر ایجاد هرج ومرج در جامعه و افزایش خشونت و تضعیف نظام اسلامی نیست؟ 5- دیدیم که امام راحل حتی در زمان طاغوت نیز تعرّض فیزیکی و انکار بالید را در صلاحیت فقهای جامع الشرایط (یا مأذونین از قبل آنان) می دانستند. آیا پذیرفته است که در زمانه ما، یعنی استقرار نظام اسلامی به زعامت و ولایت فقیه عادل، گروهی به این فتوا به صورت ناقص عمل کرده و مجوز شرعی برای جرح و نهب و فتک از بعضی فقها بگیرند؟ 6- آیا به همه ابعاد وصیتنامه امام عمل می شود و تنها همین ذیل بند «م» از وصیتنامه بر زمین مانده است؟ چرا گروهی نؤمن ببعض و نکفر ببعض می شوند و مثلاً آن قسمت از وصیتنامه را که صریحاً مداخله نیروهای مسلح را در امور سیاسی و انتخاباتی منع می فرمایند مغفول می نهند و دهها موعظه حسنه دیگر مندرج در وصیتنامه را مهمل می گذارند و تنها به همین یک بند چسبیده اند؟ 7- نقض قوانین و مقررات جمهوری اسلامی با علم به اینکه این قوانین و مقررات از مجاری معهود به تصویب رسیده اند، آثار حقوقی به مراتب خطرناک تری دارد تا اینکه سهواً یا جهلاً قانون شکنی شود. بلاتشبیه مثل کسی که با علم به دستورات الهی، مرتکب گناه (ولو صغیره) شود و با این کار قصدش جحود و کافر ماجرایی باشد، در این صورت وی یک معصیت کار معمولی نیست بلکه مالاً به انکار نبوت (معاذالله) قائل شده است. در مورد قوانین حکومتی هم وضع بر همین منوال است و کسی که عالماً و عامداً آنها را زیر پا می گذارد به طور ضمنی و در تقدیر، مشروعیت نظام را منکر شده است. آیا کسانی که به سینماها و دفاتر مجلات و کتابفروشی های مجاز حمله می کنند راضی به این امر هستند که نام آنان در جرگه گروه های برانداز که نظام را نامشروع می دانند درج شود؟
ادلّه حلّی اگر ما باشیم و ذیل بند «م» وصیتنامه امام و مستقل از تحرکات عنیفی که در جامعه کنونی با استناد به وصایای امام صورت می گیرد بخواهیم در قبال این وصایا موضع بگیریم چه باید بکنیم؟ در این قسمت از مقاله سعی می کنیم با ارائه ادلّه حلّی، از متن وصیتنامه دفاع کنیم: 1- از متن وصیتنامه بر می آید که مرحوم امام(ره) مردم و جوانان حزب اللهی را موظف کرده اند در صورت مشاهده منکراتی در جامعه ابتدا به مسئولین امر رجوع کنند و در صورتی که آنان ترتیب اثر ندادند خود رأساً از آن منکر جلوگیری به عمل آورند. از اینجا معلوم می شود که در شرایطی ممکن است در جمهوری اسلامی، منکری (از نظر بعضی ها) اتفاق بیفتد که نظام از آن دفاع قانونی می کند. مثلاً فیلمی را یک نهاد هنری وابسته به نظام می سازد و جواز پخش می گیرد و در سینماها به نمایش در می آید و دولت خود را موظف می داند از امنیت تماشاگران و سرمایه گذاری ای که روی فیلم شده دفاع کند و احیاناً نیروی انتظامی برای حفاظت از امنیت سینماها بگمارد. حال تکلیف کسانی که نمایش این فیلم را از مصادیق اشاعه فحشا و ارتکاب منکرات می دانند چیست؟ امام می فرمایند: «ابتدا باید به مسئولین امر رجوع کرد.» طبیعی است نزد مسئولین امر که جواز نمایش را صادر کرده اند ادلّه معترضین مسموع نیست و آنان با مبانی خودشان، این فیلم را جزو منکرات به شمار نمی آورند و لذا به سخنان آمرین به معروف احتمالی توجهی نمی کنند، حال تکلیف چیست؟ امام می فرمایند: «وظیفه معترضین آن است که از منکر جلوگیری کنند.» اگر به فتاوای امام رجوع کنیم مراحل ردع و منع و نهی از منکر، سه گانه است یعنی اعراض قلبی، اعتراض لسانی و تعرّض یدی. حال اگر ناهیان از منکر مرحله اول را به جا آوردند و قلباً انزجار خود را ابراز کردند و ثمری نبخشید چه باید بکنند؟ طبیعتاً نوبت به مرحله بعد می رسد و آن اعتراض لسانی است. در این مرحله می توانند از ابزارهای رسانه ای استفاده کنند و با نوشتن مقالات، براهین خود را اقامه نمایند. حتی می توانند از مراجع رسمی درخواست تجمع و راهپیمایی کرده و مثلاً در مقابل سینما میتینگی رسمی برگزار کنند و صدای اعتراض خود را به مردم برسانند. اما اگر این نوع فعالیت ها، منجر به ثمره ای نشد چه باید کرد؟ اگر زمان طاغوت بود، بنا به فتوای امام این امکان وجود داشت که از مجتهدی جامع الشرایط، اذن تعرّض یدی به چنین منکری را گرفت اما در دولت اسلامی این کار به منزله خروج بر فقیه حاکم است. لذا تنها وظیفه ای که برای معترضین باقی می ماند تلاش برای جلب اکثریت آرای مردم و به دست گیری مجاری رسمی حکومتی (مانند پارلمان و منصب ریاست جمهوری و هیات دولت) و تغییر پرسنل و سیاست هاست. 2- حضرت امام گر چه مؤسس جمهوری اسلامی هستند و حفظ آن را اوجب واجبات می دانند، اما بالاتر از آن، ایشان رهبر انقلاب اسلامی و یکی از بزرگترین انقلابیون تاریخ جهان به شمار می روند و بند «م» وصیتنامه را هم باید جلوه ای درخشان از منش و روحیه انقلابی آن حضرت تلقی کرد. امام همانگونه که با هیچ کس عقد اخوت نبسته بودند با هیچ نظامی هم به شرح ایضاً و علی القاعده جز دولت معصوم(ع) همه دولت ها را در معرض انحطاط و خروج از موازین قسط می دانستند. امام با درک این نکته، راه این احتمال بسیار استثنایی را هم باز گذارده اند که ممکن است خدای ناکرده نظام جمهوری اسلامی هم به جایی برسد که ارتکاب مناهی و اشتغال به ملاهی آنچنان شیوع یابد و مسئولین به قدری منحط شده باشند که جز با تعرّض قهرآمیز نتوان رفتار آن را اصلاح کرد. در چنین وضعیتی مردم و جوانان حزب اللهی به گونه ای ضمنی و یا صریح ابتدا مشروعیت چنین رژیمی را (که در پوشش اسلامی، بر علیه موازین اسلام رفتار می کند) زیر سؤال می برند و سپس تعرّض خود را به آن آغاز می کنند. اما آیا هر ضعف و خطا و تقصیری که از ناحیه حکومتی دیده شود باعث اسقاط مشروعیت آنان می شود؟ تصور سنتی بر آن است که اگر از رئیس حکومت، فعلی صادر شد که منجر به انکار ضروری دین بود و یا وی را از عدالت ساقط کرد، مشروعیت چنین حکومتی از بین می رود. اما در دنیای جدید که حکومت اساساً به واسطه عقد منعقد می گردد، هنگامی رژیمی فاقد مشروعیت می شود که به «جهت قراردادی» که با مردم بسته است وفادار نباشد. ما در عقود شرعی خودمان هم این قاعده را آموخته ایم که متعاقدین نمی توانند شرطی خلاف روح عقد را در ضمن معامله خود بگنجانند و چنین شرطی مفسد و مبطل عقد است. مثلاً زنی که به نکاح مردی در می آید نمی تواند عدم استمتاع را جزو شروط عقد بگنجاند. در قراردادهای اجتماعی هم وضع بر همین منوال است. اگر میان دولت و جامعه عقد اطاعت و آمریت بسته شد، هیچ یک از طرفین نمی توانند مخالف شروط ضمن عقد (که در قانون اساسی گنجانده شده) رفتار کنند و الّا عقد خود به خود باطل می شود و مشروعیت خود را از دست می دهد و نمی توان احدی از متعاقدین را الزام به تکالیف ناشی از عقد کرد. جمهوری اسلامی هم از این قاعده مستثنی نیست و به واسطه عقد و بیعتی میان مردم و مسئولین تأسیس شده است. این عقد به اصطلاح جزو عقود لازم هم هست که فسخ آن به موجب خیار شرط ممکن می شود. یکی از شروطی که تأسیس این نظام موکول به آن است شرط جمهوریت است، به این معنی که اگر گروهی از مردم بعضی رفتارهای حکومت را خلاف مصالح ملی و یا خلاف شرع تشخیص دادند بتوانند بدون توسل به خشونت و تعرّض فیزیکی، از طریق جلب آرای اکثریت و با توسل به مکانیسم انتخابات، زمامداران را تغییر دهند و سیاست ها را اصلاح کنند. حال اگر حکومت با توسل به ابزارهایی سد باب جمهوریت شود، این حق برای مردم محفوظ است که از این منکر عظیم جلوگیری کنند. 3- چنانکه دیدم مرحوم امام، انکار بالید و تعرّض فیزیکی را (که احیاناً موجب جرح و حتی قتل می شود) تنها به شرط اذن از فقیه جامع الشرایط جایز می شمردند. حال اگر بگوییم در شرایط کنونی می توان چنین اذنی را از ولی فقیه یا نمایندگان ایشان گرفت، مسأله چه صورتی پیدا می کند؟ مثلاً محتمل است بعضی از گروههای فشار ادعا کنند که در شهرستانها اذن تعرّض را از نمایندگان ولی فقیه گرفته اند. و یا اینگونه تصور شود که چون افعال آنها در مرأی و منظر ولی فقیه صورت می گیرد و نهیی از آن ناحیه صورت نمی گیرد، این سکوت، افعال آنان را تقریر می کند. با این حساب می توان عمل به وصیتنامه امام را مشروط به استیذان از قبل ولی فقیه یا نمایندگان ایشان کرد. چنین قرائتی از وصایای امام، دارای این تناقص ذاتی و پارادوکس است که چگونه ولایت فقیه که می تواند از طرق و مجاری قانونی بدون ایجاد خشونت و هرج ومرج به اصلاح امور بپردازد و از منکری جلوگیری کند، اراده خود را از مجاری غیر متعارف اعمال کند. تنها در شرایط حاکمیت دوگانه است که چنین فرضی احتمال وقوع پیدا می کند و قهراً برای رفع این شرایط و حل پارادوکس مذکور باید به همه پرسی و انتخابات متوسل شد و یا با استیلا و غلبه، وحدت در حاکمیت را تأمین کرد که راه اول مالاً به نتیجه ای که در فقره اول از ادلّه حلی گفتیم می انجامد و راه دوم همان راهی است که در فقره دوم از ادلّه مذکور به آن اشاره شد. [1] صحیفه امام، ج 21، ص 436 2 ترجمه تحریرالوسیله، ج 2، دفتر انتشارات اسلامی، صص 319-323. 3 محمدالحسینی، الامام الشهید السید محمد باقر الصدر، دراسه فی سیرته و منهجه، بیروت، دارالقرار، صص 342-345. 4 الدکتور وهبه الزحیلی، الفقه الاسلامیه و ادلته، الجزء السادس، صص 706-709. 5 ژان ژاک شوالیه، آثار بزرگ سیاسی، ص 68. 6 همان، صص 13-14. 7 همان، ص 105. 8 همان، صص 169-170.
منبع: حضور، ش 100، ص 299.
@shirez3
+ نوشته شده در یکشنبه ششم فروردین ۱۴۰۲ساعت توسط khavari
|
سلام علیکم: تنها خداست که میداند بهترین در زندگیتان چگونه معنا میشود! من در سال نو آن بهترین را برایت آرزو میکنم. سیب حاوی طیف وسیعی از آنتی اکسیدانهاست. همچنین این میوه مواد مغذی همچون فیبر، ویتامینها، مواد معدنی و تانن دارد. به علاوه حاوی مقدار قابل توجهی از ویتامین A و C، آهن، منیزیم، کلیسیم، پتاسیم و فسفر است. به همین دلیل در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماریها کاربرد موثری دارد.
+ نوشته شده در سه شنبه یکم فروردین ۱۴۰۲ساعت توسط khavari
|
|
درباره وبلاگ  وبلاگ شيرز در هيچ زمينه اي خودرا از مردم جدا ندانسته ونمي داند و وامدار هيچ كسي نيست ، بلكه خودرا مديون خون مطهرشهداء و امام شهدا و طرفدار ولايت فقيه و رهبريت نظام كه تنها تكيه گاه محكم نظام جمهوري اسلامي است ميداند.
اميدواريم با اعلام موضع اين وبلاگ كسانيكه مايلند بدور از جناح بازي وباند بازي وچپ وراست گرائي ها با ما همكاري كنند آسوده خاطر وبا ايمان به ذات اقدس پروردگار محبت خودشان را از ما دريغ ننمايند.
|
